مقدمه رمان :
من محکوم به اعدامم. عشق من محکوم به اعدام است…
چندی بعد من دعوت مرگ را پذیرا خواهم بود و رویای عشق تو را در آغوش سرد گور باز میگویم .
کاش هیچگاه تو را نمیدیدم … کاش هیچگاه عشقت را به دل نمیدادم…. کاش در چشمانت نگاه نمیکردم…کاش!
دلتنگ می شوم مرد بی رحم!
من میروم! من می روم و تو با شعف نگاه میکنی… به جان دادنم…به نفس های آخرم! به حقیقت در حال گذرم….
پشت سرم آب نمیریزی؟
زرد و نیلی و بنفش… سبز و آبی و کبود…با بنفشه ها نشسته ام… سال های سال …. صبح های زود…در کنار چشمه ی سحر… سر نهاده روی شانه های یکدیگر …
گیسوان خیسشان به دست باد! چهره ها نهفته در پناه سایه های شرم ! رنگ های شکفته در زلال عطر های گرم! می تراود از سکوت دلپذیرشان.
بهترین ترانه… بهترین سرود… مخمل نگاه این بنفشه ها میبرد مرا سبک تر از نسیم… از بنفشه زار باغچه ، تا بفشه زار چشم تو_ که رسته در کنار هم _
زرد و نیلی و بنفش … سبز و آبی و کبود… با همان سکوت شرمگین… با همان ترانه ها و عطر ها
بهترین هرچه بود و هست… بهترین هرچه هست و بود.
در بنفشه زار چشم تو… من ز بهترین بهشت ها گذشته ام… من به بهترین بهار ها رسیده ام! ای غم تو همزبان بهترین دقایق حیات من
لحظه های هستی من ، از تو پر شده است!
اه! در تمام روز ، در تمام شب … در تمام هفته … در تمام ماه … در فضای خانه …
